حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و پنجم :
لبان وصال بی صدا باز و بسته شدند و سر تکان داد. افتخار برآشفته خود را توجیه کرد: احتیاج خطرناکه وصال... خیلی. آدما خطرناک تر. خدا نکنه یه آدم از سر احتیاج... از سر بی کسی دست به عمل خطرناک بزنه. من واسه زنده نگه داشتن مامانم... برای آخرین عزیز نیمه جون و علیل باقی
مونده م حاضر بودم دست به هر عملی بزنم... هر عملی.
وصال از حماقت های پی در پی اش عاصی شد و حرص زد: ندونم کاریات رو توجیه نکن. تو فق

لطفا صبر کنید...

م.ر
0یه راهی باشه وصال بهش کمک کنه